terug    

 vind ik leuk (902)   |     
geschreven op 09-01-2019    


1 bg






Wat er gebeurt als je een maand niet in je infraroodsauna mag

Ik had het voorspeld: ergens na Nieuwjaar, na meer dan drie weken sauna-onthouding, heb ik opnieuw de deur van mijn heiligdom geopend. Een paar dagen te vroeg, maar mijn lichaam hield het niet meer.
 
Blik op scherp
Na een oogoperatie half december – ik kreeg een extra-lensimplantatie, waarbij ze m’n bijziendheid hebben gecorrigeerd door een lens te plaatsen tussen mijn natuurlijke ooglens en iris – mocht ik immers een viertal weken niet in mijn sauna. Er waren wel meer dingen verboden: niezen, in de ogen wrijven, make-up gebruiken, voorover buigen, en dus ook de hitte trotseren moest ik gedurende een maand vermijden. Op zich flauwekul natuurlijk, want in mijn infraroodsauna wordt het maar 50° (in tegenstelling tot een Finse sauna, waar de temperatuur al gauw oploopt tot 90°). Bovendien was de wonde (jaha, ze snijden in je oog om die lens erin te stoppen) na een weekje al genezen, dus eigenlijk had ik dan alweer m’n cabine in gekund. Maar de dokter kende zo’n infraroodsauna niet echt en ik had geen zin om risico’s te nemen. 
 
Koude winteravond
En dus heb ik het maar gewoon uitgezweet, 3,5 week zonder sauna. Ik had nooit gedacht dat ik mijn infraroodsauna zo zou missen, dat ik zo zou snakken naar warme infraroodstralen op een koude winteravond. 
 
Een week na de operatie werd ik ziek. Verkouden, lichte koorts, gehoest, genies (héél moeilijk om tegen te houden) en gesnotter. Dat kwam ervan, dacht ik, als je een week je afvalstoffen niet uitzweet. Het was het eerste moment waarop ik zin had om mijn intussen verzegelde saunadeur open te breken. Want een sauna doet nooit meer deugd dan wanneer je under the weather bent. 
 
De tweede keer dat ik ei zo na toch in mijn saunaatje zat, was de eerste week van de kerstvakantie. Ik zat tussen werken (laatste deadlines) en verlof (kinderen in huis) in en liep over van de stress. Mijn schouders kwamen vast te zitten, mijn nek deed pijn, ik ademde te hoog. Ook dat komt ervan, dacht ik, wanneer je twee weken je lijf niet ontspant. 
 
En toen kwam de derde week, net voor oudjaar. Ik begon slecht te slapen. Te veel gegeten en gedronken, dacht ik eerst nog. En te onregelmatig geleefd, te weinig frisse lucht gehad. Maar nacht na nacht sliep ik slechter. Ik ging steeds hoger ademen, mijn middenrif zat muurvast. Ik zag elk uur van de nacht passeren – ah ja, voor het eerst kon dat, voor mijn operatie kon ik de cijfers op mijn klokradio niet lezen zonder bril. 
Ook in de Efteling, in ons kleine huisje in het bos waar we de week na Nieuwjaar logeerden, kon ik de slaap niet vatten. Ik slaap sowieso slecht als ik niet in mijn eigen bed lig, maar het was hallucinant hoe gestresseerd ik in bed kroop, doodmoe en toch klaarwakker. 

Dat doet drie weken sauna-onthouding dus met een mens. Voor je het weet ben je de slechtste versie van jezelf. 
 
Klankschalen in het bos
Ik heb afgelopen weekend dan maar mijn heil gezocht bij mijn hocus-pocus-goeroe, de hekst in het bos die met klankschalen alle chakra’s weer in de juiste richting laat draaien. Chronische stress was haar verdict. Een combinatie van vermoeidheid, het trauma van de operatie (welja, misschien wel: een scalpel in je oog is niet meteen comfortabel), de nieuwe ogen die nog niet wilden rusten; iets met energetisch aarden enzo. 
 
Een half uurtje tromgeroffel later was ik rustig, mijn adem was gezakt. Ik voelde de energie loskomen, en daarmee ook een vreselijke hoofdpijn opzetten. En dat was dus het moment waarop ik stiekem naar boven ben geslopen, mijn sauna in. Alsof ik thuiskwam, zo voelde ik me. Geland, geaard, gezakt. Met behulp van de infraroodstralen, de aardstralen van de wicca én de nieuwe ogen. 
 

 vind ik leuk (902)   |     
geschreven op 09-01-2019    

  terug    

Wat er gebeurt als je een maand niet in je infraroodsauna mag
 


         


  terug    







 
 




Powered by Cobretti | WebDevelopment by WebContact WebDesign